یاد باد

یاد ایّامی که بر خوبان نظر می داشتیم

از نظربازی به خوبی بهره بر می داشتیم

یاد ایّامی که در هر رهگذر طاووس مست

همچنان کبک خرامان صد نفر می داشتیم

یاد ایّامی که از آهنگ روح افزای تار

با می و معشوقه بر پا شور و شر می داشتیم

یاد ایّامی که بر اندام موزون نگار

از مکیدن ها کبودی ها اثر می داشتیم

یاد باد آن روز و شب هایی که در میخانه ها

نم نمک کام و گلو از باده تر می داشتیم

همچنان پروانه ای بر هر گلی پر می زدیم

بال و پر آزاد بود و بال و پر می داشتیم

هر پریرویی به هر جا بود با ما یار بود

بود امکان وصالش گر که زر می داشتیم

گاه گاهی هم به سر می بود ما را فکر (بکر)

هر صدف را می گشادیم ار گهر می داشتیم

آری آری ما در آن هنگام در بند وجود

جای موش نیم جانی شیر نر می داشتیم

بسته شد درهای آزادی «جلالی» ورنه ما

جای در آغوش باز گرم و نرمی داشتیم

مشهد دوشنبه ۱۳۶۱/۷/۵