| ۱- | صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را |
| که سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را | |
| ۲- | شکر فروش که عمرش دراز باد،چرا |
| تفقدی نکند طوطی شکرخارا؟ | |
| ۳- | غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل |
| که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را | |
| ۴- | به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظر |
| به بند و دام نگیرند مرغ دانا را | |
| ۵- | ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست |
| سُهی قدان سیه چشم ماه سیما را | |
| ۶- | چو با حبیب نشینی و باده پیمایی |
| به یاد دار محبّان باد پیما را | |
| ۷- | جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب |
| که وضع مهر و وفا نیست روی زیبا را | |
| ۸- | در آسمان نه عجب گر به گفتهِ حافظ |
| سماع زهره به رقص آورد مسیحا را |
