۱-	خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
	به قصد جان من زار ناتوان انداخت
۲-	نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود
	زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت
۳-	به یک کرشمه که نرگس به خود فروشی کرد
	فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت
۴-	شراب خورده و خوی کرده کی شدی به چمن
	که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت
۵-	به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم
	چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت
۶-	بنفشه طره مفتول خود گره می زد
	صبا حکایت زلف تو در میان انداخت
۷-	ز شرم آنکه به روی تو نسبتش کردم
	سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت
۸-	من از ورع می و مطرب ندیدمی زین پیش
	هوای مغبچگانم در این و آن انداخت
۹-	کنون به آب می لعل خرقه می شویم
	نصیبه ازل از خود نمی توان انداخت
۱۰-	مگر گشایش حافظ در این خرابی بود
	که بخشش ازلش در می مغان انداخت
۱۱-	جهان به کام من اکنون شود که دور زمان
	مرا به بندگی خواجه جهان انداخت