| ۱- | مطلب طاعت و پیمان و صلاح ازمن مست |
| که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست | |
| ۲- | من همان دم که وضو ساختم از چشمه ی عشق |
| چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست | |
| ۳- | می بده تا دهمت آگهی از سرّ فضا |
| که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست | |
| ۴- | کمر کوه کم است از کمر مور اینجا |
| نا امید از در رحمت مشو ای باده پرست | |
| ۵- | بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد |
| زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست | |
| ۶- | جان فدای دهنش باد که در باغ نظر |
| چمن آرای جهان خوشتر ازین غنچه نبست | |
| ۷- | حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد |
| یعنی از وصل تواَش نیست بجز باد به دست |
