| ۱- | در، دیر مغان آمد یارم قدحی در دست |
| مست از می و میخواران از نرگس مستش مست | |
| ۲- | در نعل سمند او شکل مه نو پیدا |
| وز قد بلند او بالای صنوبر پست | |
| ۳- | آخر به چه گویم هست از خود خبرم چون نیست |
| وز بهر چه گویم نیست با وی نظرم چون هست | |
| ۴- | شمع دل دمسازان بنشست چو او برخاست |
| و افغان نظر بازان برخاست چو او بنشست | |
| ۵- | گر غالیه خوشبو شد در گیسوی او پیچید |
| ور وسمه کمانکش گشت، در ابروی او پیوست | |
| ۶- | بازآی که باز آمد عمر شده حافظ |
| هر چند که ناید باز تیری که بشد از شست |