من هلاک توام از خاک هلاکم بردار
خاک پای توام ای دوست ز خاکم بردار
آلت دست تو بی رحم شدن تا کی و چند
رحم بر من کن و دست از دل پاکم بردار
سینه بهر تو دگر چاک نخواهم کردن
دست از جان و سر و سینه چاکم بردار
پای خم گر به زمین خوردم و مردم ساقی
بر یکی تخته تابوت ز تاکم بردار
ساقیا من که به مستی گذراندم یک عمر
پرده زین راز پس از مرگ چه باکم، بردار
هر رقم باده خدا داشتی این جا خوردم
تا خورم باده ی کوثر ز مغاکم بردار
تو هم ای ساقی کوثر به «جلالی» رحمی
دست من گیر و این غمکده پاکم بردار