| ۱- | گل در بر و می در کف و معشوق به کامست |
| سلطان جهانم به چنین روز غلامست | |
| ۲- | گو شمع میارید در این جمع که امشب |
| در مجلس ما ماه رخ دوست تمامست | |
| ۳- | در مذهب ما باده حلال است ولیکن |
| بی روی تو ای سرو گل اندام حرامست | |
| ۴- | گوشم همه بر قول نی و نغمه ی چنگ است |
| چشمم همه بر لعل لب و گردش جامست | |
| ۵- | در مجلس ما عطر میامیز که ما را |
| هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشامست | |
| ۶- | از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکّر |
| ز آن رو که مرا از لب شیرین تو کامست | |
| ۷- | تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است |
| همواره مرا کنج خرابات مقامست | |
| ۸- | از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است |
| وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نامست | |
| ۹- | میخواره و سرگشته و رندیم و نظرباز |
| وآن کس که چو ما نیست، در این شهر کدامست | |
| ۱۰- | با محتسبم عیب مگویید که او نیز |
| پیوسته چو ما در طلب عیش مدامست | |
| ۱۱- | حافظ منشین بی می و معشوق زمانی |
| کایّام گل و یاسمن و عید صیامست |
