| ۱- | آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست |
| چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست | |
| ۲- | گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی |
| او سلیمان زمان است که خاتم با اوست | |
| ۳- | روی خوبست و کمال هنر و دامن پاک |
| لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست | |
| ۴- | خال شیرین که بر آن عارض گندم گونست |
| سِرّ آن دانه که شد رهزن آدم با اوست | |
| ۵- | دلبرم عزم سفر کرد خدا را، یاران |
| چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست | |
| ۶- | با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل |
| کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست | |
| ۷- | حافظ از معتقدان است گرامی دارش |
| زآن که بخشایش بس روح مکرّم با اوست |