| ۱- | صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست |
| بیار نفخه یی از گیسوی معنبر دوست | |
| ۲- | به جان او که به شکرانه جان برافشانم |
| اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست | |
| ۳- | و گر چنانکه در آن حضرتت نباشد بار |
| برای دیده بیاور غباری از در دوست | |
| ۴- | من گدا و تمنّای وصل او هیهات |
| مگر به خواب به بینم خیال منظر دوست | |
| ۵- | دل صنوبریم، همچو بید لرزانست |
| ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست | |
| ۶- | اگر چه دوست به چیزی نمیخرد ما را |
| به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست | |
| ۷- | چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد |
| چو هست حافظ خوشخوان غلام و چاکر دوست |