۱-	اگر چه عرض ادب پیش یار بی‌ادبی ست
	زبان خموش ولیکن دهان پر از عربی ست
۲-	پری نهفته رخ و دیو در کرشمه حسن
	بسوخت عقل ز حیرت که این چه بوالعجبی ست
۳-	در این چمن گل بی خار کس نچید آری
	چراغ مصطفوی با شرار بولهبی ست
۴-	سبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شد
	که کام بخشی او را بهانه بی سببی ست
۵-	به نیم جو نخرم طاق خانقاه و رباط
	مرا که مصطبه ایوان و پای خم طنبی ست
۶-	جمال دختر رز نور چشم ماست مگر
	که در نقاب زُجاجی و پرده عنبی ست
۷-	دوای درد خود اکنون از آن مفرّح جوی
	که در صراحی چینی و شیشه ی حلبی ست
۸-	هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
	کنون که مست خرابم صلاح بی‌ادبی ست
۹-	بیار می که چو حافظ مدامم استظهار
	به گریه ی سحری و نیاز نیم شبی ست