| ۱- | کس نیست که افتاده ی آن زلف دوتا نیست |
| در رهگذر کیست که این دام بلا نیست | |
| ۲- | چون چشم تو دل میبرد از گوشه نشینان |
| دنبال تو بودن گنه از جانب ما نیست | |
| ۳- | روی تو مگر آینه ی لطف الهی ست |
| حقا که چنین است و درین روی و ریا نیست | |
| ۴- | زاهد دهدم پند ز روی تو، زهی روی |
| هیچش ز خدا شرم و ز روی تو حیا نیست | |
| ۵- | گفتن بر خورشید که من چشمه نورم |
| دانند بزرگان که سزاوار سها نیست | |
| ۶- | از بهر خدا زلف مپیرای که ما را |
| شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست | |
| ۷- | بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز |
| در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست | |
| ۸- | تیمار غریبان سبب ذکر جمیل است |
| جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست | |
| ۹- | دی میشد و گفتم صنما عهد به جای آر |
| گفتا غلطی خواجه در این عهد و وفا نیست | |
| ۱۰- | گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت |
| در هیچ سری نیست که سِرّی ز خدا نیست | |
| ۱۱- | عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت |
| با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست | |
| ۱۲- | در صومعه زاهِد و در خلوت حافظ |
| جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست |
