۱-	کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت
	من و شراب فرح بخش و یار حور سرشت
۲-	گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز
	که خیمه سایه ی ابرست و بزمگه لبِ کشت
۳-	چمن به رَمز، در اردیبهشت می‌گوید
	نه عارف است که نسیه خرید و نقد بهشت
۴-	به می عمارت دل کن که این جهان خراب
	بر آن سرست که از خاک ما بسازد خشت
۵-	وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد
	چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت
۶-	مکن به نامه سیاهی ملامت من مست
	که آگهست که تقدیر بر سرش چه نوشت
۷-	قدم دریغ مدار از جنازه حافظ
	که گر چه غرق گناهست می‌رود به بهشت