۱-	عیب رندان مکُن ای زاهد پاکیزه سرشت
	که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت
۲-	من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
	هر کسی آن دِرَوَد عاقبت کار که کشت
۳-	همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست
	همه جا خانه ی عشق است چه مسجد چه کنشت
۴-	سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها
	مُدّعی گر نکُند فهم سخن گو سر و خِشت
۵-	ناامیدم مکُن از سابقه ی لطف ازل
	تو چه دانی که پس پرده که خوبست و که زشت
۶-	نه من از خلوتِ تقوی به در افتادم و بس
	پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت
۷-	حافظا روز اجل گر به کف آری جامی
	یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت