| ۱- | صبحدم مرغ چمن با گلِ نوخاسته گفت |
| ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت | |
| ۲- | گل بخندید که از راست نرنجیم ولی |
| هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت | |
| ۳- | گر طمع داری از آن جام مُرصّع می لعل |
| ای بسا دُر که به نوک مژهات باید سُفت | |
| ۴- | تا ابد بُوی محبّت به مشامش نرسد |
| هر که خاکِ در میخانه برخساره نرفت | |
| ۵- | در گلستان ارَم دوش چو از لطف هوا |
| زلف سنبل به نسیم سحری میآشفت | |
| ۶- | گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو |
| گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت | |
| ۷- | سخن عشق نه آن است که آید به زبان |
| ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت | |
| ۸- | اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت |
| چه کند سوز غم عشق نیارست نهفت |