۱-	شنیده‌ام سُخنی خوش که پیر کنعان گُفت
	فراقِ یار نه آن می‌کند که بتوان گفت
۲-	حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
	کنایتی ست که از روزگار هجران گفت
۳-	نشان یار سَفرکرده از که پرسم باز
	که هر چه گفت بَریدِ صبا پریشان گفت
۴-	فُغان که آن مَهِ نامهربانِ دشمن دوست
	به ترکِ صحبت یاران خود چه آسان گفت
۵-	من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب
	که دل به درد تو خو کرد و ترکِ درمان گفت
۶-	غم کُهن به مِی سالخورده دفع کنید
	که تُخم خوشدلی این است و پیر دهقان گفت
۷-	گِره به باد مزن گر چه بر مُراد وَزَد
	که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت
۸-	به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو
	ترا که گفت که این زال ترک دستان گفت
۹-	مزن ز چون و چرا دَم که بنده مُقبل
	قبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت
۱۰-	که گفت حافظ از اندیشه تو آمد باز
	من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت