| ۱- | چه لطف بود که ناگاه رشحهِ قلمت |
| حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت | |
| ۲- | به نوک خامه رقم کرده یی سلام مرا |
| که کارخانه دوران مباد بی رقمت | |
| ۳- | نگویم از من بیدل به سهو کردی یاد |
| که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت | |
| ۴- | مرا ذلیل مگردان به شکر این توفیق |
| که داشت دولت سَرمد عزیز و محترمت | |
| ۵- | بیا که با سَر زُلفت قرار خواهم کرد |
| که گر سرم برود بر ندارم از قدمت | |
| ۶- | ز حال ما دلت آگه شود ولی وقتی |
| که لاله بر دمد از خاک کُشتگان غمت | |
| ۷- | صبا ز زُلف تو با هر گلی حدیثی راند |
| رقیب کی رَهِ غمّاز داد در حرمت | |
| ۸- | روانِ تشنه ما را به جرعه یی دریاب |
| چو میدهند زلال خِضرِ ز جام جمت | |
| ۹- | همیشه وقت تو، ای عیسی صبا خوش باد |
| که جان حافظ دل خسته زنده شد به دمت |
