| ۱- | زان یارِ دلنوازم شکریست با شکایت |
| گر نکته دانِ عشقی، خوش بشنو این حکایت | |
| ۲- | بی مزد بود و منّت هر خدمتی که کردم |
| یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت | |
| ۳- | رندان تشنه لب را جامی نمیدهد کس |
| گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت | |
| ۴- | در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا |
| سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت | |
| ۵- | چشمت به غمزه ما را خون خورد و میپسندی |
| جانا روا نباشد خون ریز را حمایت | |
| ۶- | در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود |
| از گوشه یی برون آی ای کوکب هدایت | |
| ۷- | از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود |
| زنهار از این بیابان وین راه بینهایت | |
| ۸- | این راه را نهایت صورت کجا توان بست |
| کِش صد هزار منزل بیش است در بدایت | |
| ۹- | هر چند بُردی آبم روی از درت نتابم |
| جور از حبیب خوش تر کز مدّعی رعایت | |
| ۱۰- | عشقت رسد به فریاد گر خود به سان حافظ |
| قرآن ز بَر بخوانی در چارده روایت |