| ۱- | صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد |
| ورنه اندیشه ی این کار فراموشش باد | |
| ۲- | و آنکه یک جرعه می از دست تواند دادن |
| دست با شاهد مقصود در آغوشش باد | |
| ۳- | پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت |
| آفرین بر نظر پاکِ خطاپوشش باد | |
| ۴- | شاه ترکان سخن مدّعیان میشنود |
| شرمی از مَظلمَهِ خون سیاووشش باد | |
| ۵- | چشمم از آینه داران خط و خالش گشت |
| لبم از بوسه ربایان بر و دوشش باد | |
| ۶- | گر چه از کِبر سخن با من درویش نگفت |
| جان فدای شکرین پسته خاموشش باد | |
| ۷- | نرگس مستِ نوازش کنِ مردم دارش |
| خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد | |
| ۸- | به غلامیّ تو مشهور جهان شد حافظ |
| حلقه ی بندگی زلف تو در گوشش باد |