۱-	عکس روی تو چو در آینهِ جام اُفتاد
	عارف از خنده ی مِی در طَمع خام افتاد
۲-	حُسنِ روی تو، به یک جلوه که در آینه کرد
	این همه نقش در آیینه اوهام افتاد
۳-	این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
	یک فروغِ رخِ ساقی ست که در جام افتاد
۴-	غیرت عشق زبان همه خاصّان ببرید
	از کجا سِرّ غمش در دهن عام اُفتاد
۵-	من ز مسجد به خرابات نه خود اُفتادم
	اینم از عهد ازل حاصل و فرجام اُفتاد
۶-	چه کند گر پی دوران نرود چون پرگار
	هر که در دایرهِ گردشِ ایّام افتاد
۷-	در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنَخ
	آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد
۸-	آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی
	کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد
۹-	زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت
	کان که شد کشتهِ او نیک سرانجام افتاد
۱۰-	هر دَمش با من دلسوخته لطفی دگرست
	این گدا بین که چه شایستهِ انعام افتاد
۱۱-	صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
	زین میان حافظ دلسوخته بدنام افتاد