۱-	دل ما به دورِ رویش ز چمن فراغ دارد
	که چو سرو پای بند است و چو لاله داغ دارد
۲-	ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زَند دم
	تو سیاه کم بها بین که چه در دماغ دارد
۳-	به چمن خرام و بنگر برِ تختِ گُل که لاله
	به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد
۴-	شب تیره چون سرآرم ره پیچ پیچ زلفش
	مگر آنکه شمع رویش به رهم چراغ دارد
۵-	من و شمع صبحگاهی سزد اَر به هم بگرییم
	که بسوختیم و از ما، بتِ ما فراغ دارد
۶-	سِزَدَم چو ابر بهمن که برین چمن بگریم
	طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد
۷-	سرِ درسِ عشق دارد دل دردمند حافظ
	که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد