| ۱- | هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد |
| خداش در همه حال از بلا نگه دارد | |
| ۲- | «حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست» |
| که آشنا سخن آشنا نگه دارد | |
| ۳- | دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای |
| فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد | |
| ۴- | گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان |
| نگاه دار سَرِ رشته تا نگه دارد | |
| ۵- | صبا در آن سر زُلف ار دل مرا بینی |
| ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد | |
| ۶- | چو گفتمش که دلم را نگاه دار، بگفت: |
| ز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد | |
| ۷- | سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری |
| که حق صحبت و عهد و وفا نگه دارد | |
| ۸- | غبار راه گذارت کجاست تا حافظ |
| به یادگار نسیم صبا نگه دارد |
