Menu

غزل شماره ۱۱۶

115

۱- هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد
۲- «حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست»
که آشنا سخن آشنا نگه دارد
۳- دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد
۴- گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سَرِ رشته تا نگه دارد
۵- صبا در آن سر زُلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد
۶- چو گفتمش که دلم را نگاه دار، بگفت:
ز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد
۷- سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری
که حق صحبت و عهد و وفا نگه دارد
۸- غبار راه گذارت کجاست تا حافظ
به یادگار نسیم صبا نگه دارد

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *