۱-	شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
	بنده ی طلعت آن باش که آنی دارد
۲-	شیوه ی حور و پری خوب و لطیف است ولی
	خوبی آنست و لطافت که فلانی دارد
۳-	چشمه چشمِ مرا ای گل خندان دریاب
	که به امّید تو، خوش آب روانی دارد
۴-	گوی خوبی که بَرَد از تو؟ که خورشید آنجا
	نه سواریست که در دست عنانی دارد
۵-	دلنشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
	آری آری سخن عشق نشانی دارد
۶-	خم ابروی تو در صنعت تیراندازی
	دست برده است زهر کس که کمانی دارد
۷-	در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
	هر کسی برحسبِ فهم گمانی دارد
۸-	با خرابات نشینان ز کرامات ملاف
	هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد
۹-	مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای
	هر بهاری که ز دنبال خزانی دارد
۱۰-	مدّعی گو لُغَز و نکته به حافظ مفروش
	کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد