۱-	اگر نه باده غمِ دل ز یاد ما ببرد
	نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد
۲-	وگر نه عقل به مستی فرو کشد لنگر
	چگونه کشتی از این ورطه بلا ببرد
۳-	فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
	که کس نبُود که دستی ازین دغا ببرد
۴-	گذار بر ظلمات است خضر راهی کو
	مباد کآتش محرومی آب ما ببرد
۵-	دل ضعیفم از آن میکشد به طرف چمن
	که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد
۶-	طبیب عشق منم باده خور که این معجون
	فراغت آرد و اندیشه خطا ببرد
۷-	بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت
	مگر نسیم پیامی خدای را ببرد