| ۱- | یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد |
| به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد | |
| ۲- | آن جوان بخت که میزد رقم خیر و قبول |
| بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد | |
| ۳- | کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک |
| رهنمونیم به پای علمِ داد نکرد | |
| ۴- | دل به امّیدِ صدایی که مگر در تو رسد |
| ناله ها کرد درین کوه که فرهاد نکرد | |
| ۵- | سایه تا باز گرفتی ز چمن، مرغ سحر |
| آشیان در شِکن طُرّه شمشاد نکرد | |
| ۶- | شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار |
| زآنکه چالاک تر از این حرکت باد نکرد | |
| ۷- | کِلک مشّاطه صُنعش نکشد نقش مراد |
| هر که اقرار بدین حُسن خداداد نکرد | |
| ۸- | مُطربا پرده بگردان و بزن راهِ عراق |
| که به این راه بشد یار و ز ما یاد نکرد | |
| ۹- | غزلیّات عراقی ست سرود حافظ |
| که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد |
