۱-	صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می آورد
	دل دیوانه ما را به بو در کار می آورد
۲-	فروغ ماه می دیدم ز بام قصر او روشن
	که روی از شرم آن خورشید در دیوار می آورد
۳-	به قول مطرب و ساقی برون رفتم گه و بی گه
	کز آن راه گران قاصد خبر دشوار می آورد
۴-	من آن شکل صنوبر را از باغ سینه برکندم
	که هر گل کز غمش بشکفت محنت بار می آورد
۵-	ز بیم غارت عشقش دل پرخون رها کردم
	ولی می ریخت خون و ره بدان هنجار می آورد
۶-	سراسر بخشش جانان طریق لطف و احسان بود
	اگر تسبیح می فرمود وگر زنّار می آورد
۷-	عفاالله چین ابرویش اگر چه ناتوانم کرد
	به عشوه هم کمانی بر سر بیمار می آورد
۸-	عجب می داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه
	ولی منعش نمیکردم که صوفی وار می آورد