| ۱- | ساقی ار باده ازین دست به جام اندازد |
| عارفان را همه در شرب مدام اندازد | |
| ۲- | ور چنین زیر خم زُلف نهد دانه خال |
| ای بسا مُرغ خرد را که به دام اندازد | |
| ۳- | ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف |
| سر و دستار نداند که کدام اندازد | |
| ۴- | زاهد خام که انکار می و جام کُند |
| پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد | |
| ۵- | روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز |
| دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد | |
| ۶- | آن زمان وقت می صبح فروغست که شب |
| گردِ خَرگاه افق پرده شام اندازد | |
| ۷- | باده با محتسب شهر ننوشی، زنهار |
| بخورد باده ات و سنگ به جام اندازد | |
| ۸- | حافظا سر ز کله گوشهِ خورشید برآر |
| بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد |