| ۱- | نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد |
| ای بسا خرقه که مستوجبِ آتش باشد | |
| ۲- | صوفی ما که ز وِرد سحری مَست شدی |
| شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد | |
| ۳- | خوش بُوَد گر مَحَک تجربه آید به میان |
| تا سیه روی شود هر که درو، غَش باشد | |
| ۴- | خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب |
| ای بسا رخ که به خونابه منقّش باشد | |
| ۵- | ناز پرورد تنعُّم نبرد راه به دوست |
| عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد | |
| ۶- | غم دنییِّ دَنّی چند خوری باده بخور |
| حیف باشد دلِ دانا که مشوّش باشد | |
| ۷- | دلق و سجّاده حافظ ببرد باده فروش |
| گر شراب از کف آن ساقی مهوش باشد |