| ۱- | حافظ خلوت نشین دوش به میخانه شد |
| از سر پیمان برفت، با سر پیمانه شد | |
| ۲- | شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب |
| باز به پیرانه سر، عاشق و دیوانه شد | |
| ۳- | صوفی مجنون که دی جام و قدح می شکست |
| باز به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد | |
| ۴- | مغبچه ای میگذشت راهزن دین و دل |
| در پی آن آشنا، از همه بیگانه شد | |
| ۵- | آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت |
| چهره خندان شمع آفت پروانه شد | |
| ۶- | گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت |
| قطره باران ما گوهر یک دانه شد | |
| ۷- | نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری |
| حلقه اورادِ ما مجلس افسانه شد | |
| ۸- | منزل حافظ کنون بارگه کبریاست |
| دل بر دلدار رفت، جان بر جانانه شد |