۱-	نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
	نه هر که آینه سازد سکندری داند
۲-	نه هر که طرف کُلَه کج نهاد و تند نشست
	کلاه داری و آیینِ سروری داند
۳-	تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
	که دوست خود روش بنده پروری داند
۴-	غلام همّت آن رند عافیت سوزم
	که در گدا صفتی کیمیاگری داند
۵-	وفای عهد نکو باشد ار بیاموزی
	وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند
۶-	بباختم دل دیوانه و ندانستم
	که آدمی بچه یی شیوه پری داند
۷-	هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست
	نه هر که سر بتراشد قلندری داند
۸-	مدارِ نُقطه بینش ز خالِ تُست مرا
	که قدر گوهر یکدانه جوهری داند
۹-	به قدّ و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد
	جهان بگیرد اگر دادگستری داند
۱۰-	ز شعر دلکش حافظ کسی بُوَد آگاه
	که لطفِ نکته و سِرّ سخنوری داند