۱-	دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند
	وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند
۲-	بی خود از شعشعه پرتو ذاتم کردند
	باده از جام تجلّی صفاتم دادند
۳-	چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
	آن شب قدر که این تازه براتم دادند
۴-	بعد ازین روی من و آینه وصف جمال
	که در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادند
۵-	من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب
	مستحقّ بودم و اینها به زکاتم دادند
۶-	هاتف آن روز به من مژده این دولت داد
	که بر آن جور و جفا صبر و ثباتم دادند
۷-	این همه شهد و شکر کز سخنم می ریزد
	اجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادند
۸-	همّت حافظ و اَنفاس سحرخیزان بود
	که ز بند غم ایّام نجاتم دادند