۱-	سرو چمانِ من چرا، میل چمن نمیکند
	همدم گل نمیشود، یادِ سمن نمیکند
۲-	تا دلِ هرزه گردِ من ، رفت به چین زلف او
	زان سفر دراز خود، عزم وطن نمیکند
۳-	پیش کمان ابرویت ، لابه همی کنم ولی
	گوش کشیده است از آن، گوش به من نمیکند
۴-	با همه عطف دامَنَت آیدم از صبا عجب
	کز گُذر تو خاک را مشک خُتن نمیکند
۵-	چون ز نسیم میشود، زلف بنفشه پُرشکن
	وه که دلم چه یاد آن عهد شکن نمیکند
۶-	دل به امید روی او ، همدم جان نمیشود
	جان به هوای کوی او، خدمت تن نمیکند
۷-	ساقیِ سیم ساقِ من، گر همه درد میدهد
	کیست که تن چو جام می جمله دهن نمیکند
۸-	دستخوش جفا مکن، آب رُخم که فیضِ ابر
	بی مددِ سرشکِ من، دُرّ عدن نمیکند
۹-	کشته غمزه تو شد، حافظ ناشنیده پند
	تیغ سزاست هر که را، دَردِ سخن نمیکند