۱-	شراب بی غش و ساقی خوش دو دامِ رهند
	که زیرکان جهان از کمندشان نرهند
۲-	من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
	هزار شُکر که یاران شهر بی گنهند!
۳-	جفا نه شیوه درویشی است و راهروی
	بیار باده که این سالکان نه مرد رهند
۴-	مبین حقیر گدایان عشق را کین قوم
	شهان بی کمر و خسروان بی کُلَهَند
۵-	غلام همّت دردی کشان یکرنگم
	نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند
۶-	به هوش باش که هنگام باد استغنا
	هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند
۷-	مکن که کوکبه دلبری شکسته شود
	چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند
۸-	قدم منه به خرابات جُز به شرط ادب
	که سالکان درش، محرمان پادشهند
۹-	جناب عشق بلند است، هّمتی حافظ
	که عاشقان ره بی همّتان به خود ندهند