| ۱- | قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود |
| ورنه هیچ از دل بی رحم تو تقصیر نبود | |
| ۲- | من دیوانه چو زلف تو رها می کردم |
| هیچ لایقترم از حلقه زنجیر نبود | |
| ۳- | یا رب آیینه حُسن تو چه جوهر دارد |
| که درو آهِ مرا قوّتِ تاثیر نبود | |
| ۴- | سر ز حیرت به در میکده ها برکردم |
| چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود | |
| ۵- | نازنین تر ز قدّت در چمن ناز نرست |
| خوش تر از نقش تو در عالم تصویر نبود | |
| ۶- | تا مگر همچو صبا باز به کوی تو رسم |
| حاصلم دوش بجز ناله شبگیر نبود | |
| ۷- | آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع |
| جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود | |
| ۸- | آیتی بود عذاب انده حافظ بی تو |
| که بر هیچ کَسَش حاجت تفسیر نبود |
