۱-	دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
	تا کجا باز دل غمزده یی سوخته بود
۲-	رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی
	جامه یی بود که بر قامت او دوخته بود
۳-	جان عشّاق سپند رخ خود می دانست
	وآتش چهره بدین کار برافروخته بود
۴-	گر چه می گفت که زارت بکشم می دیدم
	که نهانش نظری با من دلسوخته بود
۵-	کفر زلفش ره دین میزد و آن سنگین دل
	در رهش مشعلی از چهره برافروخته بود
۶-	دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
	الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود
۷-	یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
	آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود
۸-	گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
	یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود