۱-	آن یار کزوُ خانه ما جایِ پری داشت
	سر تا قدمش چون پری از عیب بَری بود
۲-	دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
	بیچاره ندانست که یارش سفری بود
۳-	منظور خردمند من آن ماه که او را
	با حُسن ادب شیوه صاحب نظری بود
۴-	از چنگ منش اختر بدمهر به دَر بُرد
	آری چه کنم دولت دور قمری بود
۵-	عذری بنه ای دل که تو درویشی و او را
	در مملکت حُسن سرِ تاجوری بود
۶-	تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد
	تا بود فلک، شیوه او پرده دری بود
۷-	اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت
	باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود
۸-	خوش بود لب آب و گُل و سبزه و نسرین
	افسوس که آن گنج روان رهگذری بود
۹-	خود را بکشد بلبل ازین رشک که گُل را
	با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود
۱۰-	هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
	از یمن دعای شب و درس سحری بود