| ۱- | اگر به باده مشکین دلم کشد، شاید |
| که بوی خیر ز زهد و ریا نمی آید | |
| ۲- | جهانیان همه گر منع من کنند از عشق |
| من آن کنم که خداوندگار فرماید | |
| ۳- | طمع ز فیض کرامت مبر که خُلق کریم |
| گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید | |
| ۴- | مقیم حلقه ذکر است دل بدان امید |
| که حلقه یی ز سر زلف یار بگشاید | |
| ۵- | تو را که حسن خداداده هست و حجله بخت |
| چه حاجت است که مشّاطه ات بیاراید | |
| ۶- | چمن خوشست و هوا دل کشست و می بی غش |
| کنون بجز دل خوش، هیچ در نمی باید | |
| ۷- | جمیله یی ست عروس جهان ولی هُش دار |
| که این مُخدّره در عقد کس نمی آید | |
| ۸- | به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگر |
| به یک شکر ز تو دلخسته یی بیاراید | |
| ۹- | به خنده گفت که حافظ خدای را مپسند |
| که بوسه تو رخ ماه را بیالاید |
