| ۱- | بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید |
| از یار آشنا نفس آشنا شنید | |
| ۲- | ای شاه حُسن چشم به حال گدا فکن |
| کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید | |
| ۳- | خوش میکنم به باده مشکین مشام جان |
| کز دلق پوش صومعه بوی ریا شنید | |
| ۴- | سِرّ خدا که عارف سالک به کس نگفت |
| در حیرتم که باده فروش از کجا شنید | |
| ۵- | یا رب کجاست محرم رازی که یکزمان |
| دل شرح آن دهد که چه دید و چها شنید | |
| ۶- | اینش سزا نبود دل حقّ گزار من |
| کز غمگسار من سخن ناسزا شنید | |
| ۷- | محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد؟ |
| از گلشن زمانه که بوی وفا شنید | |
| ۸- | ساقی بیا که عشق ندا می کند بلند |
| کانکس که گفت قصّه ما هم ز ما شنید | |
| ۹- | ما باده زیر خرقه نه امروز می کشیم |
| صد بار پیر میکده این ماجرا شنید | |
| ۱۰- | ما می به بانگ چنگ نه امروز می خوریم |
| بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید | |
| ۱۱- | پند حکیم عین صواب است و محض خیر |
| فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید | |
| ۱۲- | حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس |
| دربند آن مباش که نشنید یا شنید |
