| ۱- | دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس |
| نسیم روضه شیراز پیک راهت بس | |
| ۲- | دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش |
| که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس | |
| ۳- | وگر کمین بگشاید عمی ز گوشه دل |
| حریم درگه پیر مغان پناهت بس | |
| ۴- | به صدر مصطبه بنشین و ساغری مِی نوش |
| که اینقدر ز جهان کسب مال و جاهت بس | |
| ۵- | زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن |
| صُراحی می لعل و بتی چو ماهت بس | |
| ۶- | فلک به مردم نادان دهد زمام مراد |
| تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس | |
| ۷- | هوای مسکن مالوف و عهد یار قدیم |
| ز رهروان سفرکرده عذرخواهت بس | |
| ۸- | به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ |
| دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس | |
| ۹- | به منت دگران خو مکن که در دو جهان |
| رضای ایزد و انعام پادشاهت بس |