۱-	دارم از زلف سیاهش گله چندان که مُپرس
	که چنان زو شده ام بی سر و سامان که مُپرس
۲-	کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد
	که چنانم من ازین کرده پشیمان که مُپرس
۳-	به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست
	زحمتی می کشم از مردم نادان که مُپرس
۴-	زاهد از ما به سلامت بگذر کاین می لعل
	دل و دین میبرد از دست بدانسان که مُپرس
۵-	گفتگوهاست درین راه که جان بگدازد
	هر کسی عربده یی این که مبین آن که مُپرس
۶-	گوشه گیری و سلامت هوسم بود ولی
	شیوه یی میکند آن نرگس فتّان که مُپرس
۷-	گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم
	گفت آن میکشم اندر خَمِ چوگان که مُپرس
۸-	گفتمش زلف به خون که شکستی؟ گفتا :
	حافظ این قصّه درازست به قرآن که مُپرس