Menu

غزل شماره ۲۶۴

۱- صوفی گلی بچین و مُرقّع به خار بخش
وین زهد خشک را به می خوشگوار بخش
۲- شامات و شطح در ره آهنگ چنگ نه
تسبیح و طیلسان به می و میگسار بخش
۳- زهد گران که شاهد و ساقی نمی خرند
در حلقه چمن به نسیم بهار بخش
۴- راهم شراب لعل زد ای میر عاشقان
خون مرا به چاه زنخدان یار بخش
۵- یا رب به وقت گل گنه بنده عفو کن
این ماجرا به سرو لب جویبار بخش
۶- ای آن که ره به مشرب مقصود برده یی
زین بحر قطره یی به من خاکسار بخش
۷- شکرانه را که چشم تو روی بتان ندید
ما را به عفو و لطف خداوندگار بخش
۸- ساقی چو شاه نوش کند باده صبوح
گو جام زر به حافظ شب زنده دار بخش

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *