۱-	یا رب آن نوگل خندان که سپردی به منش
	می سپارم به تو از چشم حسود چمنش
۲-	گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
	دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
۳-	گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
	چشم دارم که سلامی برسانی به منش
۴-	به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
	جای دلهای عزیزست به هم برمزنش
۵-	گو دلم حقّ وفا با خط و خالت دارد
	محترم دار در آن طرّه ی عنبرشکنش
۶-	در مقامی که به یاد لب او می نوشند
	سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش
۷-	عِرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
	هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش
۸-	هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
	سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش
۹-	شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
	آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش