| ۱- | هاتفی از گوشه میخانه دوش |
| گفت ببخشند گنه می بنوش | |
| ۲- | لطف الهی بکند کار خویش |
| مژده رحمت برساند سروش | |
| ۳- | این خرد خام به میخانه بر |
| تا می لعل آوردش خون به جوش | |
| ۴- | گر چه وصالش نه به کوشش دهند |
| هر قدر ای دل که توانی بکوش | |
| ۵- | لطف خدا بیشتر از جرم ماست |
| نکته سربسته چه دانی خموش | |
| ۶- | گوش من و حلقه گیسوی یار |
| روی من و خاک در می فروش | |
| ۷- | رندی حافظ نه گناهی ست صعب |
| با کرم پادشه عیب پوش | |
| ۸- | داور دین شاه شجاع آن که کرد |
| روح قدس حلقه امرش به گوش | |
| ۹- | ای ملکُ العرش مرادش بده |
| وز خطر چشم بدش دار گوش |