| ۱- | در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش |
| حافظ قرابه کش شد و مُفتی پیاله نوش | |
| ۲- | صوفی ز کُنجِ صومعه با پای خم نشست |
| تا دید محتسب که سبو می کشد به دوش | |
| ۳- | احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان |
| کردم سؤال صبحدم از پیر مِی فروش | |
| ۴- | گفتا نه گفتنی ست سخن گر چه محرمی |
| درکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش | |
| ۵- | ساقی بهار می رسد و وجه می، نماند |
| فکری بکن که خون دل آمد ز غم به جوش | |
| ۶- | عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار |
| عذرم پذیر و جرم به ذیل کرم بپوش | |
| ۷- | تا چند همچو شمع زبان آوری کنی |
| پروانه مراد رسید ای محبّ خموش | |
| ۸- | ای پادشاه صورت و معنی که مثل تو |
| نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش | |
| ۹- | چندان بمان که خرقه ازرق کند قبول |
| بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش |