| ۱- | دلم رمیده شد و غافلم من درویش |
| که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش | |
| ۲- | چو بید بر سر ایمان خویش میلرزم |
| که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش | |
| ۳- | خیال حوصله بحر می پزد هیهات! |
| چه هاست در سر این قطره محال اندیش | |
| ۴- | بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را |
| که موج میزندش آب نوش بر سر نیش | |
| ۵- | ز آستین طبیبان هزار خون بچکد |
| گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش | |
| ۶- | به کوی میکده گریان و سرفکنده روم |
| چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش | |
| ۷- | نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر |
| نزاع بر سر دنیای دون مکن درویش | |
| ۸- | بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ |
| خزینه یی به کف آور ز گنج قارون بیش |