| ۱- | ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش |
| بیرون کشید باید ازین ورطه رخت خویش | |
| ۲- | از بس که دست می گزم و آه میکشم |
| آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش | |
| ۳- | دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می سرود |
| گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش | |
| ۴- | کای دل تو شاد باش که آن یار تندخوی |
| بسیار تندروی نشیند ز بخت خویش | |
| ۵- | خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد |
| بگذر ز عهد سست و سخنهای سخت خویش | |
| ۶- | گر موج خیز حادثه سر بر فلک زند |
| عارف به آب تر نکند رخت و پَخت خویش | |
| ۷- | ای حافظ ار مراد میسّر شدی مدام |
| جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش |