| ۱- | در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم |
| کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم | |
| ۲- | عاشق و رندم و مِی خواره به آواز بلند |
| وین همه منصب از آن حور پریوش دارم | |
| ۳- | گر به کاشانه رندان قدمی خواهی زد |
| نُقل شعر شکرین و می بی غش دارم | |
| ۴- | گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری |
| من به آه سحرت زلف مُشوّش دارم | |
| ۵- | ور چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست |
| من رخ زرد به خونابه مُنَقَّش دارم | |
| ۶- | ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من |
| جنگها با دل مجروح بلاکش دارم | |
| ۷- | حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است |
| بهتر آنست که من خاطر خود خوش دارم |