| ۱- | من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم |
| لطفها میکنی ای خاک درت تاج سرم | |
| ۲- | دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو |
| که من این ظنّ به رقیبان تو هرگز نبرم | |
| ۳- | همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس |
| که دراز است ره مقصد و من نوسفرم | |
| ۴- | ای نسیم سحری بندگی من برسان |
| که فراموش مکن وقت دعای سحرم | |
| ۵- | خرم آن روز کز این مرحله بربندم رخت |
| وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم | |
| ۶- | حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل |
| دیده دریا کنم از اشک و درو غوطه خورم | |
| ۷- | پایه نظم بلند است و جهان گیر بگو |
| تا کند پادشه بحر دهان پرگهرم |