Menu

غزل شماره ۳۲۲

317

۱- مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم
طایر قدسم و از دام جهان برخیزم
۲- به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
۳- یا رب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم
۴- بر سر تربت من با می و مطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم
۵- خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم
۶- گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم
۷- روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده
تا چو حافظ ز سر جان جهان برخیزم