۱-	گر من از سرزنش مدّعیان اندیشم
	شیوه مستی و رندی نرود از پیشم
۲-	زهد رندان نوآموخته راهی به دهی ست
	«من که بدنام جهانم» چه صلاح اندیشم
۳-	شاه شوریده سران خوان من بی سامان را
	زآن که در کم خردی از همه عالم بیشم
۴-	بر جبین نقش کن از خون دل من خالی
	تا بدانند که قربان تو کافرکیشم
۵-	اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
	تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم
۶-	شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان
	که ز مژگان سیه بر رگ جان زد ریشم
۷-	من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس
	حافظ راز خود و عارفِ وقتِ خویشم