۱-	دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
	گفت: کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم
۲-	قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم
	دوستان، از راست میرنجد نگارم چون کنم؟
۳-	نکته ناسنجیده گفتم دلبرا، معذور دار
	عشوه یی فرمای تا من طبع را موزون کنم
۴-	زردرویی میکشم زآن طبع نازک بی گناه
	ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم
۵-	ای نسیم منزل سلمی خدا را تا به کی
	ربع را برهم زنم اطلال را جیحون کنم
۶-	من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست
	صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم
۷-	ای مه نا مهربان از بنده حافظ یاد کن
	تا دعای دولتِ آن حسن روزافزون کنم